دانشجویان موسسه آموزش عالی فارابی

دراین پست صحبت از مردیست به نام زندگی!  مطمئنا نه در تلویزیون و نه در مجلات از او چیزی ندید و نشنیدید، این پست تنها به پاس احترام به ایشان نگاشته شده است و هرگز قادر به توصیف کامل این بزرگ مرد نخواهد بود.

اگر از حوالی خیابان دستگردی‌ (‌ظفر) از سمت ورودی بزرگراه مدرس عبور کرده باشید، حتما تنها مرکز گاما نایف ایران (  کنار بیمارستان علی اصغر) را دیده اید، مرکزی برای انسان هایی که مدت هاست درگیر و دار تومورهای سرطانی خوش خیم و بد خیم هستند، جایی که در این چند سال بسیاری با تومورهای مهار نشدندی واردش شدند و با امید از آن خارج شدند، مرکزی که پیش از احداثش بیماران باید با هزینه های سرسام آور به کشورهای اروپایی سفر می کردند و چه بسیار افرادی که به علت عدم توانایی مالی هرگز نتوانستند با تومور سرطانی خود مقابله کنند، اما بیماران و همراه هانشان در این مرکز حتما این نام آرامش روحی خاصی برایشان به ارمغان می آورد،  "مهندس سیف الله کامرانی" یاد آور آرامشی است پس از تشویش و اضطراب بسیار، ادامه مطالب از گزارش سایت سلامت ایران برداشت شده است.

مرحوم کامرانی از خیرین بزرگی بود که در ساخت مراکز بهداشتی و درمانی، منحصر به فرد عمل کرده است. او در طول دوران زندگی خود هرگز به دنبال تبلیغات در رسانه‌های گروهی نبود و احداث چنین مراکزی را بخشی از وظایف انسانی خود می‌دانست. مرحوم کامرانی بدون هیچ انتظاری تا آخرین لحظه عمر، وقت خود را صرف خدمت به مستمندان کرد. 
 خانم مریم کامرانی فرزند ارشد مرحوم کامرانی، در پاسخ به این پرسش‌ما که چرا پدرشان با این همه فعالیت‌های نیکوکارانه آشنای اذهان نیستند، گفت:
به نام خدا. این واژه یعنی نام خدا را همواره پدرم در سرآغاز هر صحبت و هر کاری ذکر می‌کرد. پدرم از مصاحبه و شرکت در مجالس قدردانی و تجلیل همیشه به دور بود. به قول خودش نیازی نمی‌دید که آنچه فقط به دلیل رضای خدا انجام می‌دهد، در پیش خلق مطرح شود و با ریا آلوده گردد. می‌گفت قرار نیست پیش کسی عزیز شوم که او هم چون من تنها یک بنده است. حتی به افرادی که اصل و نسب او را می‌دانستند و اشاره می‌کردند که از نوادگان قاجار و در واقع نوه کامران میرزای معروف است، پاسخ می‌داد این تیترها مهم نیست، همه رفتنی‌هستیم و تنها نام نیک است که می‌ماند. این عملکرد ماست که ناممان را زنده نگه می‌دارد و تنها خدا می‌داند چه عملی انجام می‌دهیم.: کمی راجع به مراکز خیریه‌ای که به وسیله پدرتان ساخته شده صحبت می‌کنید؟

پدر من متولد 1305 بود. تحصیلات خود را در ایران به پایان رسانید و برای گذراندن یک دوره‌ تخصصی به فرانسه رفت. پدرم در رشته مهندسی شیمی تخصص گرفت و عاشق کارهای خیر و عام‌المنفعه بود. از زمانی که کوچک بودم، او به دلیل عشق به مردم، از سلامت و زندگی خود مایه می‌گذاشت. 

سال 1333 یکی از اولین استودیو دوبلاژ فیلم‌های کشور با نام مرکز دوبله سانترال را ساخت. شاید اهل سینما و دوبلرها نام پدرم را در ذهن داشته باشند و او را بشناسند. بعد از آن در سال 41، سینما سانترال یا مرکزی در خیابان انقلاب و سپس شهر تماشا را در سال 52 تاسیس کرد. 

از سال 1345 پدرم به فکر احداث مراکز درمانی سرطان و تحقیق در این باره افتاد و بنیاد خیریه کامرانی را راه‌اندازی کرد. بیمارستان کودکان علی‌اصغر واقع در خیابان ظفر تهران را پیش از انقلاب ساخت. سپس مراکز بیمارستانی سانترال 1 و سانترال 2 که می‌توان آنها را از مراکز اصلی شیمی‌درمانی کشور دانست، بنا کرد. 

پدر بعد از ساخت این بیمارستان‌ها آنها را در اختیار وزارت بهداشت و درمان ‌گذاشت. به طور مثال، بیمارستان‌های سانترال 1 و 2 به دانشگاه تهران و بیمارستان علی‌اصغر به دانشگاه ایران واگذار شد. هم و غم پدرم، تلاش برای درمان بیماران مستضعف بود. از دیگر مراکزی که پدرم ساخت موسسه توان‌بخشی معلولان قدس واقع در اسماعیل‌‌آباد (جاده شهریار) را نام می‌برم که هم‌اکنون حدود 900 معلول جسمی و ذهنی را در خود نگه‌داری می‌کند. 

مرکز سی‌تی‌اسکن کامرانی در میدان انقلاب و درمانگاه‌های گوناگون در سراسر تهران مانند درمانگاه عمومی شوش، نظام‌آباد، جوادیه، سه راه آذری، دو راهی قپان و وحدت اسلامی و غیره (بیشتر از این حضور ذهن ندارم)، همگی به دست پدرم ساخته شدند. 
این اواخر هم با همه وجودش تلاش می‌کرد تا هیچ ایرانی به دلیل جراحی مغز و درمان انوا‌ع‌ تومورهای مغزی، متحمل هزینه سفر به خارج برای درمان نشود و در کنار بیمارستان علی‌اصغر اقدام به ساخت مرکز گامانایف ایران کرد و این آخرین مرکزی بود که پدر در دوران حیاتش احداث نمود. : خانم کامرانی، لطفا برای ما بارزترین خصوصیت پدر را بگویید.
پدرم بسیار مهربان و فوق‌العاده سخت‌گیر بود. شاخص‌ترین خصوصیت پدر، ایمان واقعی‌اش بود. در شروع هر سخن یا عمل چنان نام خدا را می‌برد که حال هر کس را دگرگون می‌کرد. من کسی را مانند پدرم ندیدم.: زندگی پرمشغله پدر حوصله شما را سر نمی‌برد؟
ما همه در بنیاد کامرانی مشغول فعالیت هستیم و انگار عشق به نیکوکاری در ما تزریق شده است. من، مادر و خواهر و برادرم در کنار مدیرعامل بنیاد خیریه در جهت برآوردن نیاز بیماران تلاش می‌کردیم. مبالغ دریافتی از بیماران، دوباره صرف تجهیز مراکز و کمک به کودکان سرطانی می‌شد. حتی ما در برخی موارد که با عدم همکاری بیمه‌ها مواجه بودیم، پدرم اعلام می‌کرد بیش از توان بیماران هزینه‌ای نگیرید، خودم می‌پردازم. متاسفانه این مشکلات یعنی عدم همکاری و قرارداد بیمه‌هایی چون تامین اجتماعی و کم‌لطفی این شرکت‌ها هنوز به قوت خود باقی است. البته قول‌های مساعدی دادند اما هنوز درست نشده است.: حال که پدر فوت کردند، تکلیف بنیاد چه می‌شود؟
ما دنبال اهداف والای پدر و در واقع بنیاد خانوادگی کامرانی را خواهیم گرفت. هم‌اکنون در تلاشیم طبقه پایین گامانایف که جنب بیمارستان علی‌اصغر است را برای سرویس‌دهی بهتر به کودکان تحت شیمی‌درمانی تجهیز کنیم. به لطف خدا امیدواریم که شرکت‌های بیمه هم با ما همکاری کنند و آرزوی پدر برای دریافت مبالغ ناچیز از بیماران بالاخره بعد از فوتشان محقق گردد. 

یادش گرامی باد.

نوشته شده در ۱۳٩۱/٦/٢٩ساعت ٥:٢٠ ‎ب.ظ توسط میلاد درویش نظرات () |

تهران - نهمین کنفرانس بین المللی مدیریت استراتژیک و اولین جایزه ملی سازمانهای استراتژی محور در آبان ماه ۱۳۹۱ در تهران برگزار می‌شود.

 

 

به گزارش دبیرخانه این کنفرانس، محورهای این همایش را مدیریت استراتژیک در شرایط ویژه، تصمیم گیری و برنامه ریزی استراتژیک در شرایط عدم قطعیت ،برنامه ریزی استراتژیک،تفکر استراتژیک،جاری سازی استراتژی،مدیریت استراتژیک دانش،مدیریت استراتژیک منابع انسانی، کارت امتیازی متوازن، مدیریت استراتژیک سازمانهای هولدینگ، مدیریت استراتژیک پروژه و آینده نگاری استراتژیک تشکیل می دهد.

این دوره از کنفرانس توسط مرکز همایش های' نما' و با همکاری انجمن بین المللی مدیران ایرانی، پارک علم و فناوری، دانشگاه لئولا سوئد، فرهنگستان علوم، سازمان اسناد و کتابخانه ملی کشورو انجمن مشاوران مدیریت ایران برگزار می گردد.

بر اساس اعلام دبیرخانه کنفرانس، آخرین مهلت ارسال مقالات ۵ مهرماه ۱۳۹۱است و علاقه مندان می‌توانند برای کسب اطلاعات بیشتر به نشانی اینترنتیwww.StrategicManagement.ir مراجعه کنند.

نوشته شده در ۱۳٩۱/٦/٢۱ساعت ۱۱:٠٦ ‎ق.ظ توسط میلاد درویش نظرات () |


Design By : Night Skin